این بازی را از شارون گریدی در دانشگاه تگزاس یاد گرفتم. معنی قافیه را به نحو جالب و کارآمدی می آموزد. من آن را با شاگردان کودکستانی کار می کنم. با کلاس اول و دوم و گاهی هم که وقت باشد با کلاس های بالاتر هم کارش می کنم. (همه عاشق این بازی هستند و آن را می خواهند) خیلی ساده است، اما چون با قافیه سرو کار دارد که در واقع خیلی هم مشکل است، اگر بازیگران خلاقیت داشته باشند در هر سنی کارآیی دارد.

همه به صورت دایره می نشینند. معلم می گوید: «واژه ای می خواهم که، مثلاً‌، با گربه هم قافیه باشه.»

هر کسی فکر می کند که جواب را می داند دستش را بالا می آورد. وقتی نوبتش شد، نباید خود کلمه را بگوید، بلکه باید به وسط دایره برود و آن را با پانتومیم بیان کند.

دیگران باید سعی کنند که از روی پانتومیم او کلمه را حدس بزنند.

معلم باید متوجه باشد و توضیح دهد که حتی اگر کسی از داخل دایره کلمة درست را بگوید و آن کلمه ای نباشد که بازیگر دارد بیان می کند، جواب پذیرفته نیست. وقتی جواب پانتومیم داده شد، آن وقت معلم نشان می دهد که آیا همان واژة مورد نظر است یا نه. اگر درست باشد دور بازی تمام شده و کلمة جدیدی انتخاب می شود. (وقتی با بچه های بزرگتر کار می کنیم انتخاب هم برعهدة آنهاست، اگر درست نباشد، داوطلب دیگری می آید و حدس خود را بازی می کند. آنقدر ادامه می دهیم تا کلمة درست بازی شود و جواب درست پیدا شود. بعضی وقت ها که بچه های کوچک با قافیه مشکل دارند، جور دیگری مطرح می کنم. مثلاً‌ می گویم «من دنبال کلمه ای هستم که با «آ» شروع می شود.»

گاهی با بچه های بزرگتر به جای استفاده از قافیه از مضمون یا اندیشه ای استفاده می کنم. مثلاً می گویم «دارم به چیزی برای خوردن فکر می کنم.» «یا به شخصیتی انقلابی در فلان انقلاب» بسته به پیشرفته بودن یا نبودن بچه ها موضوع می تواند ساده یا مشکل باشد.

طرح درس ها به ترتیب نوع