این درس را با الهام از ایدة جفری، دانش آموز کلاس سوم، نوشتم. در واقع یک بازی آینه ای است. اگر با دقت کار و بر آن نظارت شود، به دانش آموزان کمک می کند تا یاد بگیرند که حرکات را جدا کنند و واقعاً‌ به آنها نگاه کنند. همکلاسی های جفری از آن خوششان آمد و امیدوارم که بچه های شما هم از آن لذت ببرند. اگر چه این بازی در اصل برای بچه های کلاس سوم طرح شده بود، فکر می کنم با بچه های بزرگتر و حتی بازیگران بزرگ سال به عنوان یک بازی فی البداهه کارآیی دارد.

آمادگی:‌قبل از بازی لازم است چند کار انجام شود. من بیشتر این کارها را با بچه های کلاس نمایش می کنم، اما اگر شما این کار را می کنید، لازم است که بچه ها را برای بازی آماده کنید. دانش آموزان باید حرکت را به شیوه ای کاملاً‌ خود آگاه تمرین کنند. لازم است بتوانند حرکتشان را تحلیل کنند، طوری که دقیقاً بدانند دارند چکار می کنند. در این جا کار رودلف لابان کمک می کند، اما لازم نیست. مفهومی اساسی که من به کار می برم این است که یک حرکت – هر حرکتی- می تواند به روش های متعدد خاص تغییر کند. از جمله این که:‌

 تغییر اندازة حرکت:‌یک حرکت می تواند بازتر و بسته تر- بلندتر و کوتاه تر، عمیق تر یا سطحی تر شود. (این مفاهیم را با راه رفتن و واداشتن بچه ها به راه رفتن نشان می دهم. فردی می تواند با قدم های بلند یا کوتاه و دور یا نزدیک کردن دست ها به بدن بازتر یا بسته تر راه برود. با روی پنجه پا راه رفتن یا قوز کردن می توان بلندتر یا کوتاه تر راه رفت. هم چنین با برداشتن قدم های بازتر و تاب دادن بازوها به جلو و عقب می توان عمیق تر راه رفت.

 تغییر زمان حرکت: حرکت می تواند تندتر یا کندتر باشه. (وقتی بچه ها توان درک مطلب را دارند، زمان را به عنوان بعد چهارم در مقولة اندازه می گنجانم.)

 تغییر وزن حرکت:‌ این مطلب کاملاً‌ «لابانی» است. با راه رفتن نشان می دهم که چه گونه سبک یا سنگین حرکت کند. (یک معلم عصبانی ممکن است سنگین راه برود، یک رقصنده باله ممکن است سبک حرکت کند.)

 تغییر جهت حرکت :‌ این یکی هم از لابان است. یک حرکت می تواند بدون تغییر مسیر- یا غیر مستقیم- با پرسه زدن بی هدف به سمت نقطة خاصی جهت گیری کند.

 تغییر تمرکز حرکت: این مقوله را خودم ساختم، و درکش برای بچه ها خیلی ساده بود و واقعاً‌ در کارهای عاطفی کمک می کند. تمرکز اساساً‌ جهت نگاه است و معمولاً‌ با انحنای همآهنگ بدن همراه است. (به تفاوت بین شخص مغمومی که با نگاه به زمین راه می رود و شخص مغروری که سربالا گام بر می دارد، فکر کنید.)

 تغییر شکل حرکت:‌(یا تغییر نوع حرکت). این اساسی ترین و مهم ترین قسم حرکت است و متشکل است از تغییر عملی حرکت به حرکتی متفاوت- قدم زدن تبدیل می شود به دویدن یا خزیدن؛ دست دراز کردن تبدیل می شود به دراز کردن يک پا - یا تغییر کامل یک بخش ترکیبی حرکت- جلوگیری از حرکت دست ها در راه رفتن، دست دراز کردن با مچ بسته یا با دست باز. علیرغم پیچیدگی درک این ها برای بچه ها ساده است. اما باید به خاطر داشت که در هر زمان باید روی یک حرکت متمرکز شد.

هنگامی که با داوطلبان این شیوه ها تغییر حرکت را توضیح و نشان دادم، از بچه ها می خواهم که در اطراف راه بروند و در همان حال عناصر را تغییر می دهم:‌«همانطور راه بروید، ولی نقش عضلانی را تغییر دهید.» «همان کار را بکنید، ولی سرعت حرکت را تغییر دهید.» این کار را تا آنجا ادامه می دهم که بفهمم بچه ها موضوع جدا کردن و تغییر عناصر را به طور هم زمان دریافته اند.

معمولاً‌ یک جلسه را صرف این کار می کنم و بعد بحث می کنیم که تغییر یک عنصر چه گونه می تواند برکل احساس یا عاطفة حرکت تأثیر بگذارد. برای تفصیل بیشتر به راه رفتن عاطفی مراجعه کنید. اگر هدف بازی جفری است، زیاده روی آن معطل نشوید.
بازی:‌

برای شروع، یکی از دانش آموزان (یامربی) حرکت مختصری می کند. مثلاً‌ چهار قدم راه می رود، خم می شود و بند کفشش را می بندد. همة دانش آموزان این حرکت را تمرین می کنند تا وقتی که بتوانند به دقت آن را تقلید کنند.

وقتی همه با حرکت آشنا شدند، شخص داوطلب می شود که آن را تغییردهد. این دانش آموز همان حرکت را به دقت تکرار می کند، اما تغییری در آن ایجاد می کند. مثلاً‌ یک عنصر آن را عوض می کند. (در مثال بالا، مثلاً‌ تندتر راه می رود، یا بیشتر خم می شود، یا به جای بستن بند کفش زانویش را مي مالد.)

این کار ادامه پیدا می کند و هر داوطلب تغییری به وجود می آورد. (در مثال ما، سرانجام شخصی خم شدن را عوض می کند. اگر این کار قبل از تغییر بستن بند کفش صورت گیرد، معلوم است که قادر نخواهد بود بند کفشش را ببندد. اما هنوز می تواند تظاهر به این کار بکند، بنابراین عملاً‌ حرکت بستن بند کفش تغییر می کند.)

حرکت کم کم شباهت خود را با حرکت اولی از دست می دهد. مربی باید مراقبت کند که ترتیب حرکت به روشنی معرفی شود و هر دانش آموز یک تغییر ایجاد کند. این یک بازی حدس و گمانی است به خصوص اگر گروه درک پیچیده ای داشته باشد، ترتیب بازی با معنایی روشن تغییر پیدا می کند. (مثلاً‌ بعد از ده پانزده تغییر نمونة گفته شده تبدیل می شود به چهار قدم خزیدن، برداشتن یک اسباب بازی و گذاشتن آن در دهان)

بخش دشوار (فقط برای گروه های پیشرفته)
ببینید چند نفر لازم است که حرکت به ترتیب اولیة خود بر گردد. مواظب باشید که کسی با انجام بیش از یک تغییر «فریبکاری» نکند. در کار گروهی تمرین خیلی خوبی است تغییری مشورت کنید، طوری که تغییر شکل ها را بتوان با کمترین گام ها عملی کرد.
صورتی دیگر
این تمرین را با حرکت بیش از یک نفر انجام دهید. مثلاً‌ می تواند بخشی از یک تمرین بهبود ارتباط باشد.

 

طرح درس ها به ترتیب نوع