گزارش مرکز شهيد مصطفي خميني

 از همان ابتدا مي دانستيم که فعاليت در اين مرکز آسان نيست ، به همين خاطر با زره فولادي پا به ميدان گذاشتيم . به هر طريقي بود سختي هاي قبل از شروع کار را به جان خريديم و موفق شديم اولين جلسه را در تاريخ 88/5/8 برگزار کنيم . چهره هاي به ظاهر آرام بچه ها اولين تصويري بود که به چشممان آمد ، با اين همه کاملا مشخص بود که دل های پر از آشوبي دارند . و اين به خاطر سختي ها و رنج هايي است که با اين سن اندک به دوش مي کشند . صحبت از تمرکز و نمايش خلاق کرديم ولي ذهن آشفته ي آنها درک اين مسائل را از آنها دريغ مي کرد ، به همين خاطر بنا را روي تمرين هاي تمرکز ريختيم . بچه ها ابتدا در برابر تمرین ها جبهه مي گرفتند و آنها را پس مي زدند ، چرا مه مي خواستند با شيطنت ها و به هم ريختن فضای کلاس خود را را از افکار آشفته رها کنند ، پس از بررسي و تامل بر آن شديم که مکان کلاس را تغيير دهيم  چرا که خوابگاه برای آنه حکم چهارچوب امني را داشت ، جايي که کسي حق نداشت به رفتار آنها انتقاد کند و حتي درخواست انجام کاری را بکند  به ويژه از زير بار تمرين های نمايش خلاق شانه خالي مي کردند. از همه مهم تر اينکه در آنجا نمي توانستند چهارچوب يک کلاس را درک کنند . البته جاي دوري هم نرفتيم تنها سقف بالاي سرمان را عوض و آسمان آبي را براي رسيدن به آرامش انتخاب و به محوطه باغ خوابگاه نقل مکان کرديم  . دقيقا درست حدس زده بوديم  ، جواب داد ، جوابي که از گرفتن آن انرژی مان دو چندان شد . الان ده جلسه از برگزاری آن مي گذرد و بچه ها با انگيزه تر از قبل در کلاس ها حاضر مي شوند  تا جايي که گاهی انقدر در تمرين ها غرق مي شوند که مي شود از نگاهشان فهميد ،  حداقل در اين دقایق دريای مواج و پرتلاطم درونشان آرام گرفته و همين امر باعث شده تا بچه ها با ذهنی رها از دغدغه تنها به تمرين ها بپردازند و ياد گرفته اند که چگونه غوغاي درونشان را در قالب اين تمرين ها مهار کنند.

مربیان:
سوده بندری و سميه نادر نژاد