همیشه با خودم فکر می کردم کار کردن با افراد معلول خیلی سخت و گاهی هم غیر ممکنه ولی امروز بعد از تجربه مهرسرای المهدی ، کانون ناشنوایان و توانبخشی پویا به جرات میگم ، بسی شیرین تر از عسل و راحت تر از تعریف یک خوابه.
     دیروز رضوان چنان کاری کرد که مسیر خانه را مدام از شوق و هیجانی که داشتم اشک می ریختم. رضوان یکی از افراد معلول ذهنی توانبخشی پویاست. با تمام وجودش برام احساس پاک و صادقانه اش را نوشته بود. رضوانی که جلسات اول تنها حضور فیزیکی داشت و هیچیک از فعالیتها را درک نمی کرد و زیر بار انجام آنها نمی رفت ، حال قلم به دست گرفته و می نویسد ، صدای آرامش را بلند می کند تا من و بقیه بشنویم. در پوست خودم نمی گنجم چرا که می بینم اگر روز اول بچه ها بعنوان یک کلاس فوق برنامه به نمایش خلاق نگاه می کردند ، امروز آنها به آن احساس نیاز می کنند و با خواهش و تمنا خواستار برگزاری تعداد جلسات بیشتری در هفته هستند. ای کاش همه این نیاز را درک کنیم و به این باور برسیم که نمایش خلاق، روح و جسم آدمی را در راستای بهتر زیستن هدایت می کند.
و حال نامه رضوان را همه بخوانیم:

طرح نمایشی خلاق بم

نمایش خلاق در محدودۀ 8 شهر